Przejdź do treści głównej
Ternopil’ya TRAVEL

Kościół Trójcy Świętej w Mikulińcach

ul. Chotkewycza 11, Mikulińce, rejon tarnopolski, obwód tarnopolski, Ukraina
Łatwy
(0 opinii)

Opis miejsca

Kościół Trójcy Świętej w Mikulińcach jest zabytkiem architektury o znaczeniu narodowym oraz wyrazistym przykładem XVIII-wiecznej architektury sakralnej. Monumentalna fasada, kolumny i figury świętych tworzą rozpoznawalny wizerunek jednej z najciekawszych historycznych budowli miejscowości.

Świątynię wzniesiono w latach 1761–1779 z fundacji Ludwiki Potockiej według projektu Augusta Moszyńskiego. Budowla wyróżnia się barokowymi formami i bogatą dekoracją rzeźbiarską. Kościół znajduje się na jednej osi kompozycyjnej z pałacem w Mikulińcach, co podkreśla spójność historycznego zespołu.

Po II wojnie światowej świątynia została zamknięta. Ponownie otwarto ją dla wiernych w 1989 roku, a w latach dziewięćdziesiątych XX wieku prowadzono prace renowacyjne.

Miejsce zainteresuje miłośników architektury, historii i dziedzictwa sakralnego. Podczas zwiedzania warto przyjrzeć się proporcjom fasady, detalom dekoracyjnym oraz rzeźbom. Wizytę można połączyć ze spacerem do pałacu i innych zabytków Mikuliniec.

O tym miejscu

Rok założenia
1761 (budowę ukończono i kościół konsekrowano w 1779 roku).
Krótka historia
Nad Mikulińcami wznosi się wieża kościoła Trójcy Świętej. Zmieniały się pokolenia, granice i nazwy państw, a ona pozostawała częścią krajobrazu miasteczka, zachowując pamięć o ludziach, których modlitwy, nadzieje i praca wypełniały te mury życiem. Obecna świątynia miała swoich poprzedników. W 1718 roku w Mikulińcach stał już drewniany kościół św. Jana Chrzciciela, zbudowany z dębowych bali. Z czasem pod nową murowaną świątynię wybrano inne miejsce. To właśnie tutaj miała powstać budowla, która na stulecia ukształtuje panoramę tej części miasteczka. Jej powstanie Mikulińce zawdzięczają Ludwice z Mniszchów Potockiej. Z jej fundacji w 1761 roku rozpoczęto budowę według projektu Augusta Moszyńskiego. Kamień węgielny położył arcybiskup lwowski Wacław Hieronim Sierakowski. Osiemnaście lat pracy dzieliło rozpoczęcie budowy od konsekracji kościoła pod wezwaniem Trójcy Świętej w 1779 roku. W 1780 roku obok kościoła założono klasztor misjonarzy. Życie klasztorne nie trwało jednak długo: już w 1785 roku klasztor skasowano w ramach reform cesarza Józefa II. Kościół pozostał świątynią parafialną, a jego dalsze dzieje splatały się z życiem miejscowej wspólnoty katolickiej. Czas stopniowo zmieniał wygląd świątyni. Podczas remontu w 1891 roku zmieniono kształt dachu i wykonano nową polichromię wnętrza. W latach 1926–1929 kościół ponownie poddano restauracji. Każda ingerencja pozostawiała swój ślad, dopisując do pierwotnego zamysłu świadectwa kolejnych epok. Najcięższą próbą okazały się długie powojenne dziesięciolecia władzy radzieckiej. Kościół zamknięto i przeznaczono na cele gospodarcze, między innymi na magazyny i spichlerz. Pod jego sklepieniami ucichła modlitwa, a wyposażenie ulegało zniszczeniu. Część drewnianych rzeźb przewieziono do zamku w Olesku, gdzie weszły do zbiorów muzealnych. W 1989 roku świątynię ponownie otwarto dla wiernych. Rozpoczęła się stopniowa odnowa kościoła, do którego powróciły nabożeństwa i ludzka troska. Dziś historię kościoła można odczytywać z jego murów, zachowanych detali i śladów czasu. Przypomina ona, ile pracy potrzeba, by wznieść świątynię, i ile oddania, by zachować ją dla kolejnych pokoleń.

Pobliskie miejsca

Więcej miejsc
Więcej miejsc

Opinie

Brak opinii

Bądź pierwszym, który podzieli się swoimi wrażeniami.

Zaktualizowano 4 listopada 2026.

Przed wizytą sprawdź godziny otwarcia, zasady dostępu i ograniczenia bezpieczeństwa u właściwego dostawcy. Publikacja nie oznacza gwarancji usług podmiotów trzecich ze strony Departamentu.